پارسی باستان

“زبان کتیبه های هخامنشی، نه به فارسی امروز، نه به کردی، که زبان مردم منطقه بیستون بوده، نه به ایلامی و آرامی و بابلی و نه به هیچ زبان شناخته شده دیگر اقوام و بومیان ایران و منطقه شرق میانه شباهتی ندارد.”

“تردید ندارم که هر کنکاش کارشناسانه بر روی این کتیبه ها(پارسی باستان) و خط و زبان آن ها، هرگز کسی را به این مقصد راهنمایی نخواهد کرد که زبان کتیبه های هخامنشی کوچکترین ارتباطی با زبان رسمی و کنونی و یا کهن و بومی ایران داشته است.”

 
زمانی که مزخرفات پورپیرار را برای اولین بار در کتاب های چرندش مطالعه کردم، باور نمی کردم که یک انسان اینقدر می تواند خودفروخته باشد. این موجود نادان، بدیعی ترین مسائل تاریخی را(که دانشگاه ها و منابع معتبر تاریخی بر آنان مهر محکم تایید کوبیده اند) زیر سوال می برد، بدون آنکه کوچکترین مدرک و سندی را برای اثبات خزعبلاتش رو کند. او بدون داشتن مدرک دیپلم، تحقیقات برجسته ترین ایران شناسان و چه بسا برترین دانشمندان باستان شناس را زیر سوال می برد. با همین روش، او عده ای نوچه بدور خویش جمع کرده است، که با “استاد استاد” گفتن آنان، خود نیز باور کند که دانشمند است! نوچه های او پان تورک ها، تجزیه طلب ها، پان عرب ها و تمامی ضد ایرانی های بی سواد دیگر هستند.

ضرب المثل معروفی می گوید:
“بهترین راه معروف شدن، تف کردن بر چهره انسان های محبوب و مشهور است، زیرا در عین بدنامی، از گمنامی بهتر است.” شکی نیست که پورپیرار این روش را برای معروف شدن خویش در پیش گرفته است.

اما در این میان، کتاب هزاره های پر شکوه استاد داریوش احمدی بسیار خوشنودم کرد، زیرا یک پاسخ اساسی به این یاوه سرای ایدئولوژی زده داده است. پاسخی کاملاً مستند و منطبق با موازین علمی، که تمام امید های هواداران پورپیرار را پرپر کرد. توصیه می کنم که حتماً این کتاب را تهیه کنید.

هدف این پست، آشنایی با زبان های ایرانی، و زبان پارسی باستان است. برای تقریر این پست از کتاب زبان های ایرانی، نوشته پروفسور یوسیف م. ارانسکی ترجمه دکتر علی اشرف صادقی، و همچنین منابع خارجی استفاده شایانی شده است.

 

زبان های ایرانی

زبان های ایرانی شاخه ای از درخت زبان های هندو اروپایی هستند. این درخت علاوه بر شاخه ایرانی اش، شامل شاخه های دیگری نیز می باشد که عبارتند از:

-          زبان هیتی

-          زبان های هندی و تخاری

-          زبان های ایتالی

-          زبان های اسلاو

-          زبان های بالتی

-          زبان های ژرمنی

-          زبان های سلتی

-          زبان آلبانیایی

-          زبان ارمنی

در این درخت هندو اروپایی، زبان های هندی شبیه ترین زبان ها به زبان های ایرانی هستند. زبان های ایرانی باستان از طریق عناصر مشخصه متعدد آوائی، واژگانی، صرفی، واژه ساختنی و نحوی با زبان های هندی وابستگی پیدا می کنند.

ساختار نحوی زبان اوستا و زبان وداها به اندازه ای به هم شبیه است که می توان با در نظر گرفتن تناظر آوایی که میان دو زبان اوستایی و سنسکریت ودایی هست جملات کاملی را کلمه به کلمه از اوستایی به ودایی و از ودایی به اوستایی ترجمه کرد. حتی این زبان ها به طرز مشابهی مشمول تحول قرار گرفته اند.

مذاهب و اسطوره های هندی و ایرانی نیز به طرز شگفت آوری به هم شبیه هستند، بگونه ای که در مواردی حتی اسمهای خاص در میان اسطوره های این مردمان یکسان است. این همه نزدیکی میان دو شاخه زبانی چه مفهومی می تواند داشته باشد؟

این عقیده وجود دارد که زمانی یک جامعه زبانی آریایی وجود داشته که در آن قبایلی به گویش های آریایی(هندو ایرانی) تکلم می کرده اند و هنوز در سرزمین واحدی به سر می برده اند و آن سرزمین به احتمال زیاد آسیای مرکزی بوده است.  

درخت هندو اورپایی(برای مشاهده دقیق، بر روی عکس کلیک کنید)

 

 

نقطه مبدأ تقسیم بندی تاریخ زبان های ایرانی، شروع جدایی آنها از کل زبان های آریایی (هندو ایرانی) است. این تاریخ را مقارن آغاز هزاره دوم پیش از میلاد می دانند.
تاریخ زبان های ایرانی به سه دوره تقسیم می شود:

1.      دوره ایرانی باستان

2.      دوره ایرانی میانه

3.      دوره ایرانی نو

 

همانطور که مشاهده می شود، زبان پارسی باستان، جز زبان های دوره اول است. زبان آوستایی و سانسکریت همدوره و هم خانواده این زبان محسوب می شوند. پارسی باستان، جد زبان های ایرانی نو، اعم از فارسی نو، کردی، لری، تاتی و … محسوب می شود.

حال آنکه می بینیم ناصر پورپیرار، این فاحشه هرزه خانه تجزیه طلبی، زبان پارسی باستان را زبانی کاملاً متفاوت معرفی می کند و سعی دارد نشان دهد که هخامنشیان(که بدین زبان کتیبه هایشان را به رشته نگارش در آورده اند) قومی مهاجم و بیگانه بوده اند، که زبانشان از زبان دیروز و امروز ایران کاملاً متفاوت است! این ابله زبانهای آرامی و ایلامی و بابلی را که از خانواده کاملاً متفاوت زبانی هستند، با زبان پارسی باستان مقایسه می کند و نتیجه می گیرد که هخامنشیان مشتی اسلاو-یهودی راهزن و دزد بوده اند! درد شکم با مردمان چه ها که نمی کند!

 

پارسی باستان و زبان های دیگر

زبان پارسی باستان تاثیر زیادی بر زبان های دیگر داشته است. برخی دانشمندان زبان شناس انگلیسی معتقدند که ریشه بسیاری از کلمات انگلیسی امروزی، در پارسی باستان قرار دارد. زبان ارمنی نیز تاثیراتی از زبان پارسی باستان داشته است. البته از آنجاییکه این زبان ها با هم، هم خانواده اند مشاهده چنین مواردی زیاد هم تعجب بر انگیز نیست.

بعنوان مثال واژه پَتیکارهَ در پارسی باستان، به معنای تصویر است. این واژه در زبان انگلیسی بصورت Picture و در زبان ارمنی بصورت Patker هنوز هم رواج دارد. همچنین واژه بَگَ به معنای خدا، در زبان روسی امروزی عیناً با همان معنا مورد استعمال است.

واضح است که پارسی باستان چقدر بر روی پارسی میانه(پهلوی) و پارسی جدید تاثیر گذار بوده است. این تاثیر آنقدر واضح است که نیاز به توضیح اضافی ندارد. محققین حتی نحوه پیشرفت این زبان را نیز مشخص کرده اند. اما دانشمند برجسته ساز مخالف زن، دکتر دیپلمه پورپیرار هیچ کدام از این مستندات را قبول ندارد و همچون کودکی لجوج بر مواضع خویش پافشاری می نماید!

واضح است، پورپیرار مواجب خویش را به موقع و سروقت از اربابان خارجی و داخلیش دریافت می نماید. به همین دلیل این چنین خوش خدمت است. اهورا ایران را ز دست این اریغان نجات دهد!